| QUOTE (Emma @ Nov 14 2004, 12:50 PM) |
| Hallo mensen, ik ben bezig met een fanfiction (verhaal door een fan geschreven) over Spongebob Squarepants. Graag zou ik jullie mening erover willen horen. Opbouwende kritiek is altijd welkom. Moet ik wel verder schrijven of kan ik beter stoppen? Warme zomerdag 1. Goedemorgen? Het was vroeg in de ochtend, maar het beloofde een mooie zomerdag te worden. De zon was nog niet op, maar ’s middags zou het strand van Bikinibroek heel wat bezoekers trekken, vrienden en familie maakten er echt een uitstapje van. Zo had ook Spongebob afgesproken met zijn goede vriend Patrick. Al vroeg was hij wakker geworden, met het vreemde gevoel dat hij een sierlijke duik zou moeten nemen in het koele water van Bikinibeach. Spongebob vond het wel best, hij had wel vaker vreemde gevoelen. Dat hoort nou eenmaal bij zijn vreemde leventje als onderwaterspons. Toen hij Gerrit, zijn huisslak te eten had gegeven en zijn felroze zwembroek had aangetrokken ging hij naar zijn beste vriend Patrick toe. Hij klopte hard op de grote kei waar Patrick onder woonde. Er kwam geen enkele reactie. Vreemd, dacht Spongebob, normaal is Patrick er altijd als ik kom. Spongebob wou naar de zon kijken, om te zien hoe laat het ongeveer was. Maar… er was geen zon. Wat gek, dacht Spongebob, waar is de zon nou gebleven? Hij schonk er verder geen aandacht aan dat het eigenlijk nog donker was en ging op de koude grond voor Patricks huis liggen. Langzaam viel hij in slaap. Spongebob was een aantal Krabburgers aan het bereiden in de Krokante Krab zoals hij elke dag deed. Octo geeft hem weer één van de vele bestellingen van die dag op. Spongebob hield van het werk in de krokante krab, omdat het er altijd leuk en gezellig was en er nooit wat ergs gebeurde. Spongebob las het kleine bestellingbriefje. Met een vrolijke stem sprak hij op wat er in kriegelige letters opstond… “twee krabburgers, twee krabfriet, één krabcola, één Patrickburger…” EEN PATRICKBURGER! Spongebob schreeuwde, hij zou zijn beste vriend toch niet moeten bakken. Hij scheurde het papiertje in kleine stukjes, hopend dat niemand het ooit merkt. Opeens hoorde hij een zwakke stem. “Sponge…bob… Sponge…bob…” Hij herkende de opeens niet zo opgewekte stem van Patrick. Spongebob schrikte zich dood en piepte angstig: “Laat me met rust…” de stem ging ongestoord verder. “…Help me, Spongebob… Help me…” Spongebob keek verschikt op de frituurplaat, waar hij zag dat delen van Patricks lijf gefrituurd werden. In alle nood en angst riep Spongebob naar Octo, die geen reactie gaf. “Spongebob… vaar…wel…” “Spongebob… Spongebob, wordt wakker, we gaan zwemmen.” Langzaam opende Spongebob zijn ogen. Hij zag de vrolijke, roze zeester Patrick voor zich. Niet op de frituurplaat, maar in het echt. “Spongebob, hallo?” vervolgde die. Spongebob merkt dat nog geen reactie gegeven heeft en mompelde iets dat leek op: “goeiemorgen.” Hij is nog steeds niet helemaal van de schrik bekomen maar is blij dat het maar een droom was. “Spongebob, is alles goed?” vroeg Patrick, een tikkeltje bezorgt. Spongebob lag nog steeds op de koude grond maar sprong direct overeind. “Met mij is alles goed. Ik ben er klaar voor, ik ben er klaar voor! Heheheheh,” grinnikte Spongebob op zijn normale toon, die ietwat lachwekkend was, als je hem zo zag. “Laten we gaan, Patrick,” vervolgde hij. Patrick was nog naakt, maar verdween vlug onder zijn steen om even later er met een blauwgroen geruite zwembroek aan terug te komen. Het was intussen al redelijk warm en Spongebob en Patrick zagen dat Octo ook in de richting van Bikinibeach verdween, met een grote handdoek onder één van zijn vele tentakels. Dit kon nog een leuke dag gaan worden. |